In dit artikel wil ik mijzelf en mijn ontwikkeling met jullie delen. Niet omdat mijn ego dat nu zo belangrijk vindt, maar om te laten zien dat er in onze tijd in een individueel mensenleven ontwikkelingskrachten een rol spelen die misschien voor velen in hun essentie herkenbaar zijn. We zijn tenslotte allemaal kinderen van onze tijd. De eenzame zoektocht naar Waarheid, Schoonheid en Liefde maakt dat de weg die gegaan wordt, door hen die hem niet gaan, maar al te gemakkelijk wordt misverstaan, veroordeeld en als bedreigend ervaren. Terwijl het er in feite alleen maar om gaat dat zij die hem wel gaan, hun meest diepe Zelf tot uitdrukking willen brengen. Dit te kunnen is een onvervreemdbaar recht van een ieder die in een aards lichaam op deze planeet aanwezig is.

De eerste jaren

Zoals jullie weten zijn de eerste jaren van een mensenleven bepalend voor hoe hij/zij zich emotioneel ontwikkeld. Het belangrijkste stempel op mijn kinderleven werd gedrukt door de geboorte in een arbeidersgezin in een dorpje in Zuid-Oost Drenthe, anno 1958. Een plaatsje dat later enigszins naam kreeg door een bekende Drentse bluesformatie die in eigen dialect zingend op de fietse door de omgeving trok. Als jongste in een gezin van vijf kinderen, zes jaar later komend dan de xc3xa9xc3xa9n na jongste broer, werden de gezinsomstandigheden bepaald door het armoedige bestaan aan de rand van de voormalige veenkolonixc3xabn. De naam van dat gebied maakt duidelijk dat de Nederlandse staat c.q. het rijke westen van het land, zelfs in eigen land een koloniale macht was in de verloren uithoeken aan de noordoostelijke grens met de Duutsers.

Hoewel het financieel allerbelabberdst ging met het gezin, aten we in ieder geval goed van de overdadige oogsten uit de grote moestuin achter het huis. Een eenvoudige arbeiderswoning met zoxe2x80x99n enorme lap grond is nu een vermogen waard. De straat waarin ik woonde was bevolkt door met name grote rooms katholieke gezinnen. Wij waren de enige protestanten. Meestal leverde dit geen problemen op. Maar wanneer xc3xa9xc3xa9n van mijn broers of ik ruzie kregen met een kind uit xc3xa9xc3xa9n van die gezinnen, bleek het geloof ineens een bijzonder samenbindende factor te zijn tussen meerdere gezinnen. Dit heeft me later enigszins kunnen laten inleven in de Noord Ierse toestanden, zij het in zeer verzwakte vorm. Door de nodige achtergrondinformatie heb ik dit soort conflicten later anders weten te duiden.

Armoede is erg, maar kan ook leerzaam zijn. Het ligt er maar aan hoe je er mee omgaat. Ik kreeg al snel mee dat het leren roeien met de riemen die je hebt, je tot een sterke roeier maakt. Vooral tot een creatief roeier. Binnen die omstandigheden werd ik beschermd opgevoed, eigenlijk txc3xa9. Het emotionele leven bleef een onontgonnen terrein in de onderlinge communicatie. De politieke kleur van mijn ouders was vanwege hun levensomstandigheden voorbestemd om rood te zijn. Joop den Uyl was hun man. Van Agt moesten ze niets van hebben. Toch grappig, dat ik juist deze man voor Argusoog Radio heb mogen interviewen. Hadden ze eens moeten weten. Ze leven beiden al jaren niet meer.

De eerste klappen

De eerste donkere wolken boven mijn leven hingen samen met de ruzietjes met buurtgenootjes. De echte donderwolken begonnen mijn leven binnen te drijven op het moment dat ik naar de eerste klas van de lagere school moest. De fysiek hardhandige confrontatie met de lijfstraffen van een gefrustreerde oude vrijster, die over jonge kinderen de baas wilde spelen, was bijzonder pijnlijk. Zij pleegde mij regelmatig met de vlakke hand in het gezicht te slaan, omdat ik weer eens bij het afdeppen  van de met kroontjespen geschreven werkstukken een vlek had gemaakt. Op deze manier werd de perfectiedrang, de faalangst en de rest er bij mij ingeslagen. Het voelde als bijzonder vernederend om ten overstaan van de hele klas dit regelmatig terugkerend ritueel te moeten ondergaan. Daarmee zette zij de toon voor mijn gevoel een buitenbeentje te zijn, weinig goeds in me te hebben en hier niet thuis te horen. Een toon die in de paar jaren daarna in het gedrag van een aantal mannelijke klasgenootjes doorklonk in hun pestgedrag ten aanzien van mij. Zij meenden hun eigen zwakke egootjes in groepssterkte te moeten opkrikken ten koste van de mijne. Maar goed, dit hoorde blijkbaar bij het afhardingsproces op de koude grond van de Nederlandse samenleving in de jaren xe2x80x9960, waar ik voor mijn geboorte voor gekozen had om te ervaren.

Ik heb echter steeds het gevoel gehad dat wat ik meemaakte allemaal niet klopte. Dat er voorbij de grenzen van mijn kleine door angst gexc3xafnfecteerde wereldje een grotere lonkte, die de belofte van vrijheid en ruimte in zich droeg. Ik kreeg daar een beetje zicht op doordat xc3xa9xc3xa9n van mijn broers was gaan varen naar Zuid-Afrika en regelmatig veel verhalen, diaxe2x80x99s en inheemse voorwerpen meebracht. Het reisvirus begon in mij gewekt te worden. Ik wilde grenzen overtrekken, de wereld verkennen. De eerste stap daartoe was het overtrekken van de grens van mijn kleine dorp, door naar de middelbare school in een naburige stad te gaan. Maar wat ik daar aantrof was me ook allemaal te benauwend. Steeds hetzelfde kringetje van innerlijk zoekende klasgenoten, die de eigen onmacht wegdronken of -bloweden. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik daar zelf niet aan meedeed. Integendeel, maar ik herkende me er ook niet in. Evenmin als in het groepje pubervrienden waar ik mee optrok. Hun eenzijdige gerichtheid op brommers en meiden was voor mij ook te beperkend. Dit alles ervarend op een onbewust niveau van een vaag onbestemd gevoel van anders te zijn dan hen. Een totaal gevoel van vervreemding, die het me moeilijk maakte om werkelijk anschluss te vinden bij leeftijdsgenoten, maakte zich daardoor meer en meer van mij meester. Ik voelde me daarom rijp worden om na mijn diplomering dat kleine wereldje achter me te laten.

Big City

Moeders rokken kende ik inmiddels al meer dan genoeg en wilde die ontvluchten, liefst zo ver mogelijk er vandaan. Het grote stadsleven van Amsterdam trok me daarom wel. De sfeer die daar halverwege de jaren zeventig nog veel peace, love en flowerpower uitstraalde trok me magnetisch aan. Ik bood daar dan ook geen weerstand tegen en genoot er volop van de powerflowers van de hennepplant. Studeren was eigenlijk mijn doel in Amsterdam. Maar ja, ik was 17 jaar en kersvers uit het koloniale noorden van het land. Ik had dus veel in en buiten mij te ontdekken. Vond het eigenlijk ook belachelijk dat met zoxe2x80x99n belangrijke innerlijke ontdekkingsreis gedurende de puberteit, de intellectuele conditioneringdruk van studies zo groot was gemaakt. De studierichting die ik had gekozen was de HBO-Verpleegkunde, want ik wilde iets met mensen gaan doen op een geestelijk niveau. Deze studiewens en vooral de plaats waar ik die wilde gaan vervullen liet mij de volgende grens overgaan, die van mijn provincie.

De opleiding in Amsterdam was even kersvers als mijn verblijf aldaar en had nog vele kinderziekten te doorlopen. Het is een studie die een algemeen opleidingsniveau biedt voor de gehele xe2x80x98gezondheidszorgxe2x80x99. Mijn grootste interesse ging uit naar de psychiatrie en verstandelijk gehandicaptenzorg, eigenlijk met name de eerste. Helaas weerspiegelde deze studie toen, en nu nog steeds, teveel de eenzijdige algemeen maatschappelijke gerichtheid op alles wat met materie te maken heeft. De algemene ziekenhuiszorg voerde er, en nu nog steeds, de boventoon. De geestelijk georixc3xabnteerde kanten van de zorg werden in verhouding minimaal belicht. Voor zover ze aan bod kwamen, ontmoette ik ook daar in mijzelf veel weerstand aan wat men mij probeerde te leren. De klassiek psychiatrische benadering van het verstoorde evenwicht in de chemisch/biologische stofwisseling in de hersenen, met de daaraan gekoppelde chemisch/niet-biologische farmaceutische behandeling, vond ik veel te beperkt. Daarnaast werd ik nog geconfronteerd met een aantal welhaast middeleeuwse behandelmethodes die mij deden gruwen. Met name de elektroshocktherapie riep bij  mij hevige verontwaardiging op. In een aantal te maken werkstukken stak ik mijn visie daarop niet onder stoelen of banken. Eigenlijk vond ik dat psychiaters niet iets moesten voorschrijven waarvan ze de werking niet zelf hadden ervaren.

Ervaringsdeskundigheid

Aan deze visie lag deels mijn nog onbewuste inzicht ten grondslag dat je anderen niet wezenlijk kunt helpen met zaken, die je zelf niet hebt doorleefd en getransformeerd. Het blijft anders te veel gerommel aan de oppervlakte. Methodisch werken als aan te leren techniekje heeft me daarom ook niet aangesproken. Ik wilde leren mensen op een dieper niveau te raken en te ondersteunen. Ik wilde hun zielsprocessen helpen ondersteunen, hun geworstel met zichzelf en de verhouding tot het leven in en buiten henzelf. De studie aan de HBO-V was daarom gedoemd te mislukken. Mede door de toenemende worsteling met mijzelf en met de wereld om mij heen werd ik gedwongen deze voornamelijk theoretische studie over wat men verpleegkunde noemde, maar in feite ziekenzorg is, voortijdig te stoppen. Het werd me duidelijk dat ik eerst mijzelf maar eens moest leren te helpen. Mijn eigen innerlijke worsteling met mijn diep gewortelde angst voor het leven, het daarin de ruimte te nemen die ik voor mijzelf nodig had, nam volledig bezit van mij. De wanhoop, eenzaamheid en innerlijke vervreemding namen alsmaar toe. Ik heb nooit zelf mijn leven willen bexc3xabindigen, maar heb er toen wel eens aan gedacht. Een jaartje van afhankelijk makende tranquillizers om mijn angsten te dempen brachten geen werkelijke verbetering, laat staan een oplossing. Ik moest dat blijkbaar ook eerst zelf ervaren.

Ik voelde me volledig opgesloten in mijzelf en kon maar geen werkelijk contact krijgen met de buitenwereld. De soms obsessieve gerichtheid op het vrouwelijke deel daarvan en de gierende hormonen maakten het niet gemakkelijker. Een poging om deskundige hulp te krijgen in een psychiatrisch centrum voor dagopname in Utrecht werd gefrustreerd door mijn familie en mijn eigen gebrek aan assertiviteit bij het nemen van een eigen beslissing. Het advies om dan maar te gaan werken, zodat ik niet zoveel tijd had om na te denken, volgde ik serviel op. Ik vond een leuk baantje op Schiphol en verdiende meer geld dan ooit tevoren. Maar al snel bleek dat werken en geld verdienen mij niet het geluk boden dat mij werd voorgespiegeld. Einde werkverhaal, doorgaande worsteling. Ik begon echter meer en meer contact te krijgen met mijn diep gevoelde wens om de problemen bij de wortel aan te willen pakken. Opnieuw deed ik een poging tot opname in een psychiatrisch dagcentrum, ditmaal in Amsterdam en werd daar toegelaten.

Dit soort deeltijdbehandeling was toen nog veel beter vormgegeven, in verschillende intensieve individuele en groepstherapiexc3xabn, dan wat nu nog voor deeltijdbehandeling door moet gaan. De invloed van de democratiseringsgolf in de zorg en de antipsychiatrie van Jan Foudraine in de jaren xe2x80x9870 had zich nog stevig kunnen handhaven in sommige behandelwijzen, waar ik gelukkig de vruchten van mee mocht plukken. Deze tien maanden durende behandeling zonder medicatie legde in mij een stevige basis, waarbij ik mijn eigen egospelletjes langzaamaan begon in te zien. Het eerste bewustzijn van de schepper van mijn eigen werkelijkheid te zijn was gewekt. Al tijdens het afbouwen van de therapiebehoefte ontstond bij mij intuxc3xaftief de impuls om naar India te gaan, om daarmee de volgende grens over te gaan. Mijn therapeuten verklaarden mij voor gek, hetgeen natuurlijk een volkomen juiste inschatting was. Nu terugkijkend kan ik vanuit de grond van mijn hart zeggen, dat je maar beter gek kunt zijn dan te doen wat anderen je voortdurend willen laten doen.

Psychologisch intermezzo

Een psycholoog/psychiater die niet bereid is om verder te kijken dan zijn/haar geconditioneerde neus lang of krom is, kan in mijn hiervoor benoemde emotionele ontwikkeling de ideale ingredixc3xabnten zien voor de diagnose die nu, na de publicatie van mijn boek en al het schrijfwerk voor Argusoog, op mij te plakken zou zijn: een paranoxc3xafde persoonlijkheidsstoornis, die zich uit in komplotwanen.

Die ingredixc3xabnten zijn:

-          door een te beschermde opvoeding een te sterke moederband, mede veroorzaakt door een emotioneel afwezige vader die geen krachtig mannelijke rolidentificatie kon bieden

-          als enig protestants gezin levend in een rooms katholieke buurt

-          door dominante onderwijzeres regelmatig vernederd

-          door klasgenootjes een aantal jaren gepest

-          geen aansluiting kunnen vinden bij leeftijdsgenoten in de puberteit

-          mislukte opleiding, waarna emotionele collaps

-          moeilijkheden in het contact leggen met de andere sekse

Het is alleszins begrijpelijk dat men op basis van het hiervoor genoemde tot een dergelijke conclusie zou kunnen komen. Deze conclusie zou echter gebaseerd zijn op een visie vanaf en op de buitenkant, geheel volgens het Freudiaans psychologische model, dat alles te verklaren valt vanuit in de jeugd opgelopen emotionele traumaxe2x80x99s. Voor een deel klopt dit natuurlijk ook. Het is echter maar een deel dat klopt. De enorme innerlijke drive om te willen doorgronden wat er in mij gebeurde valt niet volgens dit psychologisch model te verklaren, laat staan te begrijpen. Kunnen reguliere psychologisch/psychiatrische modellen xc3xbcberhaupt wel de innerlijke dynamiek van de mens verklaren? Nog sterker. Is die dynamiek wel te verklaren door iemand van buitenaf? Is verklaren hetzelfde als zingeving en moet dat niet op een puur innerlijk niveau in het individu zelf tot stand komen? 

Dergelijke modellen menen op basis van hun conclusies en diagnostiek de menselijk psychisch/emotionele processen te kunnen duiden, hetgeen inhoudt ze van een betekenis te voorzien. Waar men de plank echter volledig misslaat, is bij het buitensluiten van het geestelijke in de mens. Vroeger heeft de kerkelijke autoriteit besloten dat de mens alleen maar bestaat uit lichaam en ziel. Het domein van de geest behoort aan de kerk toe, die daar de juiste mensen voor heeft opgeleid om dit domein op aarde te vertegenwoordigen. Hiermee heeft zij zich tot een machtig bemiddelaar opgeworpen, zonder wiens tussenkomst er geen contact met het goddelijk/geestelijke mogelijk zou zijn.

Wat de materialistisch, dus oppervlakkig, geconditioneerde psychologen/psychiaters ons bieden is meer van hetzelfde. Alleen dan helemaal ontdaan van het geestelijke. Zij verklaren ontwikkelingsstoornissen vanuit uiterlijke jeugdgebeurtenissen en/of een verstoorde chemisch/biologische stofwisseling in de hersenen. Vandaar dat men vaak de dooddoener bezigt, dat veel tussen de oren zit. Het is juist deze verklaring van de persoonlijke werkelijkheid van derden, die bij de wetenschappelijk geschoolde zielenknijpers tussen de oren zit. Door het geestelijke in de mens als inspiratiebron buiten te sluiten crexc3xaberde men een leegte, die door de materialistisch georixc3xabnteerde weten-schapelijke benadering van de werkelijkheid kon worden opgevuld. Daarmee ontstond er een nieuwe kaste van priesters die ons afhankelijk meende te moeten maken van hun kennis. Mijn innerlijke weg van het overschrijden van bewustzijnsgrenzen, die ik tot een bepaald punt hiervoor heb beschreven, heeft mij dit fenomeen willen doen doorgronden. Daardoor heeft het me steeds dichter bij mijzelf gebracht. Door te leren zien wat in mijn belevingswereld van mij is en wat indoctrinatie is, heb ik meer en meer de werking van de geest in mijzelf leren zien. Dat onderscheid kon zich pas goed ontwikkelen na het overschrijden van de cultuurgrenzen van mijn geboorteland en werelddeel. 

Voortgaande zoektocht

Het me vestigen in een grote stad als Amsterdam vanuit een klein dorp in een uithoek van het weidse platteland was al een enorme innerlijke grens om te nemen. Het nemen van de volgende grens van mijn eigen cultuur was een nog veel grotere. Deze grens stak ik met al veel meer bewustzijn over dan de vorige. Bij het achter me laten van de douane op Schiphol op weg naar het vliegtuig dat mij naar India zou brengen, voelde ik zelfs fysiek een innerlijke omwenteling. Aankomend in Bombay waren de eerste indrukken bijzonder overweldigend. De taxirit van het vliegveld naar de stad was een rit langs de enorme met name economische tegenstellingen die het land in zich draagt.

Vlak buiten dat vliegveld wordt men al vrij snel geconfronteerd met eindeloze sloppenwijken van de allerlaagsten op de Indiaas economische ladder. Dit binnen te laten, zonder daar helemaal door overspoelt te worden, vraagt al een behoorlijke kracht. Daar ik het stadsleven niet als het belangrijkste van India beschouwde reisde ik na een paar dagen al door naar Goa. Dit is een paradijselijke voormalig Portugese enclave aan de kust,. zoxe2x80x99n tweehonderd kilometer ten zuiden van Bombay. Daar voelde ik de mogelijkheid om mezelf te onthaasten en me relaxed voor te bereiden op de rest van mijn indrukwekkende leerreis. Door het doen van oefeningen om mijn denken te concentreren, kon ik de normaal continu voortrazende gedachtestroom verlangzamen en tussen de verschillende gedachten stille ruimtes waarnemen. Het ervaren van die stille ruimtes was voor mij een openbaring. Daarnaast bracht het regelmatig doen van ademhalingsoefeningen mij de beleving dat mijn derde oogchakra zich had geopend.

Na deze ervaringen was ik voortdurend gericht op mijn eigen innerlijk en bezig mijn gedachteproces te observeren en tot rust te brengen. Ik kon me daardoor steeds meer openen voor hetgeen de rijke spirituele erfenis van India, die daar nog volop als energie in de atmosfeer hangt, in zich droeg. Mijn toenemende openheid voor wat het land mij te bieden zou kunnen hebben, wist ik na een paar dagen Goa te verwoorden in het volgende in het Engels geschreven gedicht.

A Wish.

On a Sunday morning, when the sun is coming up in the east

and the glittering dewdrops of the early morning

are falling to the ground,

a memory of a far and almost forgotten world

comes into my mind.

A world I’ve also been part of.

The memory fades away.

Then I’m just wondering about the beauty

of the world I am living in now.

On all levels of consciousness

I am aware of the feeling of happiness,

that’s flowing through my entire body and soul.

I am lucky I can see this all.

In the country where extremely poor and extremely rich,

have lived together for ages and ages,

it is hard to understand,

if you’re not part of it,

why it is still the same.

The same as it ever was.

India, many people know something about you,

some say you’re poor and dirty,

others say you’re beautiful and also spiritual.

To me you are just everything.

I want to hear you speak,

like many others before me did

and many will do again after me.

I hope you can teach me a lot,

About another way of living.

So that when I have to go back

to that far and almost forgotten world,

I’ll carry deep inside me,

the wisdom of your heritage.

Nu kan ik na vele jaren met recht zeggen dat mijn hierboven uitgesproken wens meer dan vervuld is geworden. De vele bijzondere ervaringen, die ik gedurende de rest van die reis en nog meer gedurende mijn tweede reis opdeed, hebben mij innerlijk totaal getransformeerd. Van een angstige adolescent die bang is voor zichzelf en het leven, transformeerde ik tot een ontkiemend individu. De geestverruimende lessen die ik kreeg, veelal dankzij mensen die ik onderweg ontmoette, lieten mij het leven weer vanuit een positief ingestelde houding ervaren. Mijn angsten verdwenen als sneeuw voor de zon, door de enorme enthousiaste leergierigheid ten aanzien van hetgeen er voor mij nog te ontdekken was. Ik had het gevoel veel in te moeten halen van hetgeen mij gedurende mijn conditionerende opvoeding in het westen ontzegd was. Ik voelde me dan ook als een vis in het water in Bharat Ma, Moeder India. De innerlijke werking van India is voor mij met geen enkele pil van de farmamaffia te vergelijken, noch te evenaren.

Tijdens mijn eerste reis kreeg ik van iemand de naam Sanjari, hetgeen reiziger betekent. Een naam die ik daarna vol dankbaarheid ben blijven gebruiken. Hieronder wil ik een voor mij belangrijke geestverruimende ervaring benoemen, die ik tijdens mijn eerste reis opdeed..

Deel van een groter geheel

Na een tijd landinwaarts richting het zuiden getrokken te hebben belandde ik na drie maanden, tezamen met mijn reisgenoot uit Nederland, op weer zoxe2x80x99n paradijselijk strand aan de zuidkust in de provincie Kerala. Op zoxe2x80x99n tien kilometer vanaf de hoofdstad Trivandrum (nu heet het Thiruvananthapuram) was dit bijzondere strand gelegen in een mooie baai. Tijdens ons verblijf op dit strand, genaamd Kovalam Beach, bleken de intenties waarmee mijn reisgenoot en ik naar India waren gekomen zo te verschillen dat we besloten ieder ons weegs te gaan. Hij trok na een paar dagen verder richting het noorden en de Himalayaxe2x80x99s. Ik bleef waar ik was. Ineens stond ik er in die enerzijds vreemde, maar anderzijds op een dieper niveau heel vertrouwde cultuur helemaal alleen voor. Een nieuwe grens om over te steken diende zich aan, waarbij ik opnieuw een stukje westerse vertrouwdheid in de vorm van een vriend achter me moest laten. Opnieuw werd ik weer meer op mezelf teruggeworpen.

Net als Goa is Kovalam Beach een plek voor rugzaktoeristen om even weer op verhaal te komen om de eerdere ervaringen in het land te verwerken. Direct achter het strand zijn de kokospalmen met daartussen vele hostels en restaurantjes. Exc3xa9n van mijn favoriete restaurantjes was direct aan het strand gelegen. Ik bracht daar hele dagen door mijmerend over het leven en pratend met andere reizigers. Daarbij gingen de pijpen en jointjes met geurige geestverruimende kruiden veelvuldig de ronde. Veelal waren er Engelstalige Indiase kranten aanwezig. Op een ochtend zat ik daar relaxed de krant te lezen tot mijn oog viel op een bijzonder bericht. We schrijven januari 1982.

In dat bericht werd gewag gemaakt van een bijzondere planetaire samenstand in het voorjaar van 1982, waarbij vele planeten in xc3xa9xc3xa9n lijn zouden staan ten opzichte van de aarde. De verwachting was dat dit op aarde grote planetaire gevolgen zou hebben, met aardbevingen en vulkaanuitbarstingen. De inhoudelijk voorspellende kant van dit bericht raakte me niet zo. In het bericht werd deze samenstand geplaatst binnen de menselijke bewustzijnsontwikkeling. Het bericht vermeldde dat het van de keuzes van de mensheid afhing in hoeverre die rampen een sociale noodtoestand op aarde zouden veroorzaken. Het lezen van deze samenhang deed iets totaal onbewusts in mijn bewustzijn doordringen. Ik voelde bijzonder heftige emoties en voelde me in een totaal andere werkelijkheid geslingerd, die boven mijn alledaagse uitging. Ik was wakker geworden uit een diepe slaap van onwetendheid.

Het was werkelijk heel abrupt wat er gebeurde en ik was daar helemaal niet op voorbereid. Ik kan het het beste omschrijven als voor het eerst een gevoel van samenhang, van verbinding te krijgen. Voor het eerst besefte ik op een heel diep niveau dat ik er toe doe, dat mijn keuzes gevolgen hebben voor het geheel, daar ik een deel ben van dat geheel. Mijn gevoelens van eenzaamheid en isolement, waar ik in de jaren daarvoor zo intens mee worstelde, werden in xc3xa9xc3xa9n klap weggevaagd. Het besef de schepper van mijn eigen werkelijkheid te zijn was niet meer te ontkennen. Na de intense gevoelens te hebben laten bezinken, voelde ik in mij het besluit opkomen om dat scheppen van mijn eigen werkelijkheid dan ook maar zo positief mogelijk te doen, door vooral mijn hart te volgen. Ik wilde mijzelf omvormen tot een instrument voor de onvoorwaardelijke Liefde hier op aarde.

Verdere verdieping

Hierna ontmoette ik een tweetal mensen met wie ik lange tijd heb rondgetrokken en veel heb beleefd. Toen mijn geld op was ben ik voor een aantal maanden weer terug naar Nederland gegaan om voor een tweede reis te kunnen sparen. Want ik wist dat mijn lessen in dit bijzondere land nog niet klaar waren. Januari 1983 keerde ik terug voor het vervolg. Mijn verdere ervaringen in India waren er op gericht een dieper inzicht te krijgen in het krachtenspel in de wereld als spiegel van mijzelf. Een heel bijzondere piekervaring gedurende mijn tweede reis liet mij intuxc3xaftief dat spiegelende effect van de buitenwereld ervaren. Het bracht me een totale eenheidsbeleving, waarbij mijn binnen- en buitenwereld versmolten. Dit eenmaal ervaren te hebben wilde ik dat gevoel vasthouden. Maar je weet hoe dat gaat met dingen die je vast wilt houden, die verlies je weer.

Het reizen door India heeft me een eindeloos vertrouwen in de goedheid van de schepping gebracht. Ik had gedurende mijn tweede verblijf in het land er voor gekozen om alles dat mij met westerse waarden en normen verbond, dus mijn culturele conditionering,, volledig los te laten. Het leven in het westen voelde voor mij als heel vervreemdend ten aanzien van mijn ware wezen. Ik wilde het leven in haar meest zuivere vorm ervaren en me openen voor een nieuwe door geestelijke waarden gedragen realiteit. Ik zocht daardoor onbewust die omstandigheden die mij dit mogelijk maakten. Het leven zelf bracht mij daarom in contact met mensen en omstandigheden die mij telkens weer verder hielpen op mijn zoektocht naar Waarheid, Schoonheid en Liefde.

Zo ontmoette ik iemand met wie ik enkele dagen intensief doorbracht in het gastenverblijf van een Tibetaanse tempel in Bodh Gaya in het noorden. Ook met hem had ik zeer bijzondere ervaringen. De ontmoeting met hem resulteerde uiteindelijk in mijn besluit om ook mijn laatste uiterlijke zekerheid op te geven en te zien wat dat zou brengen. Ik besloot om al mijn geld weg te geven en als een sadhu, een bedelmonnik verder te reizen. Tijdens deze bezittingloze periode van acht maanden, ontmoette ik steeds omstandigheden en mensen die in mijn meest fundamentele behoeften voorzagen. Zo kon ik in tempels en ashrams maaltijden krijgen. Ik kreeg op een gegeven moment een deken van een Duitse rugzaktoerist, die zag dat ik het xe2x80x99s nachts koud had. Tijdens een periode van ziekte kon ik gratis medische hulp krijgen in een regeringsziekenhuis. Een Amerikaan van goede wil stak mij helemaal in nieuwe kleding op het moment dat ik die nodig had en zo had ik nog een aantal bijzondere ervaringen, die in mij het vertrouwen wekten dat alles dat ik nodig heb er ieder moment voor mij is. Naast vertrouwen leerde ik dankbaarheid te ervaren voor hetgeen er op mijn pad komt.

In feite heeft de uiterlijke reis door een andere cultuur bij mij een innerlijke reis op gang gebracht, die mij de ogen opende voor een andere realiteit die de aardse doordringt en draagt. Dit bewustzijn heb ik in de jaren daarna niet steeds kunnen behouden. Momenten van innerlijke verduistering had ik nog nodig om tot een groeiende zelfkennis te komen en het Licht in steeds diepere lagen van mijn verduisterde onderbewustzijn te brengen.

Daardoor leerde ik inzien wat mij blokkeerde in het kunnen ervaren van de eenheid en verbinding waar ik zo sterk naar verlangde. De eerder genoemde piekervaring gaf me het bewustzijn van mijn eigen dualiteit en de mogelijkheid om die te overstijgen. Ik zag intuxc3xaftief in dat de menselijke dualiteit gebaseerd is op een eenzijdige beleving en uitdrukking van xc3xa9xc3xa9n van de beide polen van de Oerpolariteit, die van het mannelijke en vrouwelijke principe. Zolang wij in die eenzijdigheid blijven hangen zoeken we onbewust de aanvullende pool in de buitenwereld bij andere mensen, meestal het andere geslacht.  Pas wanneer in het eigen innerlijk de andere pool ook bewust wordt ervaren kan men inzien dat beide polen niet elkaars tegengestelde zijn, maar juist elkaars aanvulling.

Grenzen zijn een illusie

Wat zijn grenzen? Ze kunnen worden ervaren als een obstakel voor vooruitgang. Meestal zijn ze dat ook. Toch zijn ze noodzakelijk om tegen te komen. Ze geven de mogelijkheid om door zelfreflectie tot zelfkennis en een grotere zelfmanifestatie te komen. Wanneer de eigen schaduwkanten als grens worden aanvaard, bieden ze een tegenwicht voor zelfoverschatting. Het pad naar verlichting is steil en smal en de weg naar de hel is geplaveid met mooie woorden, die niet in praktijk worden gebracht. Maar die grenzen die eerst heel rexc3xabel leken te zijn, blijken in het voorbijgaan er van te verworden tot een illusie die voortkomt uit onwetendheid. Iedere innerlijke grensovergang vergroot het weten en vermindert de illusie.

Dat het leven volgens een bepaald plan verloopt heb ik terugkijkend heel duidelijk ervaren. Gedurende mijn Indiareis heb ik voortdurend het gevoel gehad dat wat ik meemaakte mij zou voorbereiden op een taak die ik later in mijn leven op me zou nemen. Ik weet nu dat het voor mij noodzakelijk was om de misleidende werking van onze eenzijdig culturele conditionering te doorbreken en te begrijpen. Dit als voorbereiding op wat er in deze eindtijd te gebeuren staat.

Gelaagde werkelijkheid

De gelaagdheid van de werkelijkheid, die uit verschillende dimensies bestaat, kan men zien als een zich eindeloos voorzettende hoeveelheid concentrische cirkels. De eigen bewustzijnsruimte is de punt in het midden van die cirkels. Dit vindt men terug in het astrologische symbool voor de zon. Een cirkel met een punt in het midden, als beeld van een volledig geestelijk Al-Bewustzijn. De ontwikkeling van het bewustzijn houdt in dat men die ruimte steeds verder uitbreidt en men daarmee steeds grotere cirkels omvat. Op aards niveau uit zich dat in adres, woonplaats, regio, land, werelddeel, aarde, kosmos! De eenheid van het Heel-Al. De identificatie met een steeds grotere samenhang en geheel uit zich op deze wijze. En dan te bedenken dat kinderen dit nog op een natuurlijke wijze, weliswaar onbewust, in zich dragen wanneer zij voor het eerst hun adres op die manier opschrijven.

Door een toenemende concentratie op het eigen wezen, leert men in te zien dat dit eigen wezen volledig samenvalt met de omgeving waar men door het illusionaire egobewustzijn van gescheiden meent te zijn. Men leert dan in te zien dat het eigen wezen xc3xa9xc3xa9n van de vele manifestaties van het Al-Bewustzijn is. De boeddhisten gebruiken hierbij vaak het beeld van de waterdruppel die deel uitmaakt van de oceaan. Soms maakt de druppel zich daarvan los, maar blijft een druppel water en vloeit daarna weer samen met de totale watermassa van de oceaan. De huidige verstarrende tendensen in onze wereld zorgen er binnen dit beeld voor dat de druppel bevriest en afgesloten raakt. Dit is ook exact wat er gebeurt met de Liefdeskrachten in ons hart, ze raken door de verharding en verzakelijking in onze samenleving steeds meer bevroren. Het gaat er dus om, om door het genereren van innerlijke warmte tot ontdooiing te komen.

Het mystieke huwelijk

Mijn eenzijdig westerse conditionering heeft mij en ons allen doen vervreemden van de werking van onze rechterhersenhelft, door ons met het wetenschappelijk materialistisch georixc3xabnteerde denken op te sluiten in onze linkerhersenhelft. Alles dat die rechterhersenhelft helpt te activeren, waaronder geestverruimende middelen, heeft men willen uitroeien of ons er juist zodanig aan verslaven dat ook daar weer een eenzijdige werkelijkheidsbeleving uit ontstaat. De dynamisch evenwichtige verbinding tussen beide op basis van een gexc3xafntegreerde samenwerking, is de weg die we te gaan hebben bij het scheppen van die andere wereld die zeker mogelijk is. In sprookjes, mythologische en esoterische beelden wordt dit als een mystiek huwelijk weergegeven, waarbij het mannelijke en vrouwelijke principe zich innerlijk verbinden om een geestelijke wedergeboorte mogelijk te maken. Mijn eenzijdige mannelijke conditionering in het materialistische westen heb ik intuxc3xaftief aan willen vullen met een energetische oplading in het van oorsprong vrouwelijke spiritueel gerichte oosten. Ik weet dat ik het in mij heb om dat mystieke huwelijk in mijzelf te voltrekken. Dat ik daar noch een religieuze noch een wetenschappelijke priester bij nodig heb is voor mij inmiddels duidelijk. Uiteindelijk zal door een samengaan van westerse wetenschap en oosterse mystiek het wereldbrein van de aarde een uitdrukking vormen van het mystieke huwelijk binnen de mensheid als geheel.

De komende tijd zullen we met elkaar die verenigende kracht in onszelf bitter hard nodig hebben. We zullen op basis van ons intuxc3xaftieve weten keuzes moeten maken ten aanzien van de leugens die ons worden voorgehouden.

Wij weten zelf wat goed voor ons is. We hebben een onvervreemdbaar recht op zelfbeschikking over ons lichaam, ons denken, ons gevoel en hoe wij onszelf in de wereld willen vormgeven. Wij zijn vrije individuen.

Er is maar xc3xa9xc3xa9n planeet Aarde, laten we er zuinig op zijn. Er is maar xc3xa9xc3xa9n mensheid, laten we elkaar daarom liefhebben. Er is maar xc3xa9xc3xa9n bron van al het leven, laten we die daarom eren en danken.

In Waarheid, Schoonheid en Liefde ontmoeten wij elkaar.