Ordo ab chao en zekerheid
In de loop van zijn leven loopt de mens verschillende ontwikkelingsfasen door. Nu is het mijn beleving dat die verschillende fasen in een mensenleven een weerspiegeling zijn van verschillende voorbije ontwikkelingsfasen van de mensheid als geheel. Ik ga er daarbij vanuit dat in een mensenleven zich de gehele bewustzijnsontwikkeling van de mensheid tot het huidige moment herhaald. Waarna er uiteindelijk als het geheel volgens een harmonische ontwikkeling zou gaan, in een bepaalde fase gedurende de volwassenheid, zich iets nieuws kan toevoegen. Als men uitgaat van een cyclisch tijdsverloop, dan is het heel logisch dat voorbije fasen opnieuw terugkeren in een volgende fase van de ontwikkeling, zij het weliswaar in een andere vorm.
Ontwikkeling is een bijzonder woord. Wanner je de diepere betekenis daarvan wilt vatten, zul je de verschillende elementen van dit samengestelde begrip moeten ontleden. Ont betekent vrijmaken van. Kijk daarbij bijvoorbeeld ook eens naar het woord ontmoeten. Wanneer je ont-moet maak je een contact met een ander, vrij van het moeten. Zo betekent ont-wikkeling dat men iets vrij maakt van wikkels, dus van iets dat verhullend werkt. Ont-wikkelen betekent dus in feite iets van zijn verhullende wikkels vrij maken, zodat het zichzelf in de ware gedaante kan tonen.
Ont-wikkeling en individualiteit
In mijn persoonlijke leven heb ik gemerkt dat mijn ontwikkeling tot nu toe vooral samenhing met het me vrij maken van de kluisters van her verleden. Het ging daarbij om oude emotionele patronen, die opgebouwd werden in een periode van kwetsbaarheid en afhankelijkheid ten gevolge van het kind zijn. In die periode had ik nog niet voldoende innerlijke structuur om een tegenwicht te kunnen bieden aan invloeden van buitenaf, die zo overweldigend waren dat ze de innerlijke beleving van mijzelf en de wereld zijn gaan beheersen. De angsten en onzekerheden vanuit mijn omgeving waren maatgevend voor het bepalen van wie ik als opgroeiend mens meende te zijn. Het beeld dat mijn omgeving van mij had heb ik daarmee tot mijn zelfbeeld gemaakt. Ik meende te zijn die men zei dat ik was. Dit gegeven speelt in de meeste opvoedingssituaties van opgroeiende mensen een heel belangrijke rol.
Naast de ouders kwam ik in mijn persoonlijke leven als opvoeders, broers en zus, klasgenoten, onderwijzers, docenten en liefdespartners tegen. In de verder afstaande buitenwereld kwam ik de media en in feite alle door de overheid vormgegeven instituties tegen. Bij al die opvoedende factoren kwam ik vooral de angsten en onzekerheden tegen van hen die, ieder op een eigen vaak onbewuste manier, hun eigen innerlijke leven op mij meenden te moeten projecteren. In persoonlijke contacten had ik nog met mensen te doen, waar ik later in mijn leven een verhouding toe heb kunnen vinden. Ik heb al hetgeen ik in die contacten heb ervaren, vooral als een spiegel van mijzelf leren zien. Daarbij speelden twee factoren een rol. Mijn innerlijke, ook door projectie, bepaalde beleving van hetgeen ik ervoer. Daarnaast hetgeen de ander als zender van eigen geprojecteerde beleving naar mij uitzond. Ik was in dezen dus zowel een zender als een ontvanger. In de onderlinge communicatie ontstond er vaak onduidelijkheid wanneer ik de grens tussen het gezondene en het ontvangende niet meer kon voelen. In menselijke relaties is dit xc3xa9xc3xa9n van de meest voorkomende problemen. Het niet kunnen ervaren waar jezelf, qua bexc3xafnvloeding eindigt, en de ander begint.
In de relatie tot maatschappelijke- en overheidsinstituties kwam ik vooral een tot anoniem verworden systeem tegen, dat weliswaar door mensen werd vormgegeven, maar dat meer een ongrijpbare ontmenselijkte machine bleek te zijn. De grootschaligheid er van bleek een excuus te zijn voor de individuele menselijke radertjes in de machine, om zich van alle eigen verantwoordelijkheid te ontdoen en de wetmatigheden van de machine als masker te gebruiken voor de eigen onmacht en angst. De onbewustheid die daarmee samenhangt is de brandstof waar de machine op blijkt te draaien. Het vinden van een verhouding tot deze machine is voor mij veel moeilijker gebleken dan het vinden van een verhouding tot echte mensen. De machine straalt iets stars en doods uit, terwijl ik steeds op zoek ben geweest naar het levende. In die machine herkende ik niets van mijzelf, geheel in tegenstelling tot hetgeen ik wel herkende in andere mensen in mijn omgang met hen.
Zo binnen, zo buiten
De grootste problemen van deze tijd zijn problemen in het ervaren van grenzen. Op individueel microniveau gebeurt dat zoals ik hierboven schetste. Op macroniveau speelt dit probleem op economisch gebied in het niet ervaren van de grenzen van de groei. Op het niveau van de door machthebbers en hun belangen bepaalde politiek, speelt dit grensprobleem als zich uitend in een grenzenloze veroveringsdrang. Globalisering is een term van de laatste dertig jaar en heeft met name betrekking op economische ontwikkelingen. Maar wat wordt er werkelijk geglobaliseerd en vooral door wie? In dit geval met name het niet om kunnen gaan met innerlijke grenzen, waardoor er een woekering plaatsvindt van uiterlijke belangenstructuren die volledig onderwerpend en overheersend zijn. Het niet accepteren van de grenzen van een ander mens, een ander volk of welke invloedsfeer dan ook, leidt onontkoombaar tot dictatuur. Wat mist is respect. Respect voor het andere, voor hetgeen dat niet tot het eigene behoort. De angst voor het andere roept als vanzelf een neiging op om dat andere te willen onderwerpen aan het eigene. In ieder bestaat de neiging de wereld te willen herscheppen naar het eigen beeld. Of dat in zeven dagen en zes nachten lukt, zoals het scheppend principe dat volgens sommige overleveringen heeft gedaan, is maar zeer de vraag. Feit is dat hier in de basis een, weliswaar door egobelangen gecorrumpeerde, neiging aan ten grondslag ligt om de werkelijkheid naar het eigen beeld daarvan te willen herscheppen.
Chaos
Volgens de wikipedia betekent het begrip chaos het volgende:
xe2x80x9cChaos (Grieks ?a??, Khaos betekent xe2x80x98leegtexe2x80x99) is in de Griekse mythologie het Niets waaruit de eerste Griekse goden ontstonden. Chaos is volgens sommige bronnen vrouwelijk, maar wordt vaker als onzijdig aangeduid. Het is een bodemloos gat waar alles eindeloos valt; niet naar beneden, want er is geen enkele orixc3xabntatie mogelijk, maar alle kanten op. Uit deze uitgestrekte en duistere wanorde ontstond orde, in de vorm van de Aarde, het enige dat houvast biedt. De kinderen van Chaos maakten samen met hun vader de bergen, de zee en de hemel. Ze maakte ook 12 Titanen, 3 cyclopen en 3 reuzen met honderd armen. Van de 12 titanen zijn Okeanos, Japetos en Kronos de bekendste.
Tijdens de oorlog tussen de Titanen en Olympixc3xabrs zouden de gemoederen zo hoog opgelopen zijn, dat Chaos door de hitte bevangen raakte. In samenwerking met Chaos schiep Eros de vogels.xe2x80x9d Bron.
In onze tijd heeft men aan het begrip chaos vooral een staat van ongecontroleerdheid, afwezigheid van structuur en anarchie gekoppeld. De wikipedia zegt daar het volgende over:
xe2x80x9cChaos (afgeleid van het Griekse woord ????) is een woord dat doorgaans wordt gebruikt om een situatie aan te duiden waarin totale wanorde of verwarring heerst. Er is sprake van een chaotische situatie, wanneer iemand het overzicht kwijt is. Voor sommige mensen is dat het moment om de hulp van een professional organizer in te roepen. In deze zin kan het woord op veel manieren worden gebruikt, zoals een erg rommelige omgeving of een situatie waarin men elkaar totaal niet kan begrijpen.
Een afgeleid woord is chaotisch. Dit woord kan ook gebruikt worden om te refereren aan een persoon.xe2x80x9d Bron
In het hierboven weergegeven citaat blijkt men dit vooral aan een persoonsgebonden situatie te koppelen. Dit heeft ongetwijfeld een kern van waarheid in zich. Gezien de wereldontwikkelingen in onze tijd kan men het begrip chaos, zoals hiervoor geciteerd, ook op de gehele wereldsituatie van toepassing achten.
Chaotiserende krachten
Gezien de ontwikkelingen die er in onze tijd plaatsvinden kan men zich met recht afvragen of er xc3xbcberhaupt nog wel van enige orde sprake kan zijn. Volgens de aan ons voorgelegde propaganda zouden we nog steeds van een democratische rechtsorde en een economische orde kunnen spreken. De praktijk van alledag blijkt echter steeds meer het tegendeel te bewijzen. De democratische schijnorde met de show van zogenaamde democratische verkiezingen van xc2xb4volksvertegenwoordigingenxc2xb4 wordt aan alle kanten als achterhaald ten toon gespreid. De rechtsorde die er zou bestaan, waarin gelijkberechtiging het basisprincipe zou moeten zijn, is in de afgelopen decennia een trieste aanfluiting gebleken. Met name voor de velen die meenden hun recht te kunnen halen, maar tegenover de moloch van een gecorrumpeerde rechterlijke macht in collusie met het multinationale bedrijfsleven, medische bolwerken, de staat, psychopathische pedofielennetwerken en een internationaal opererende machtstructuur het onderspit moesten delven.
Deze voorwaarden scheppende maatschappelijke omstandigheden kunnen niet anders dan een invloed hebben op de individuele beleving van de maatschappelijke deelnemers. Het basisgevoel dat hierbij opgeroepen wordt is er xc3xa9xc3xa9n van een totale onmacht tegenover zulk een ontzield, ontmenselijkt en gedemoraliseerd systeem. De chaotiserende krachten die dit bewerkstelligen, zowel op individueel als op algemeen maatschappelijk niveau, stijgen ver uit boven het algemeen menselijke begripsvermogen. De onbewustheid van velen biedt hen geen referentiekader waarbinnen zij deze krachten een plek zouden kunnen geven. De slaapverwekkende media, met hun lust tot sensatie, lust tot vermaaksopwekking, instincten aansprekende kracht en daarmee een totale ontzieling van wat mens heet, dragen alleszins bij aan het in stand houden van een toenemende degeneratie van het sociale bewustzijn, waartoe de mens in deze tijd wordt opgeroepen dit juist te ont-wikkelen. Deze tijd vraagt intens om ons bewust te worden van wie wij zelf zijn en wie dus de ander is. De hiervoor beschreven maatschappelijke fenomenen lijken er alles aan te willen doen om te voorkomen dat mensen op individueel niveau gaan ontdekken wie zij werkelijk zijn, wat zij hier komen doen en wat hun plaats is binnen dit werelddrama.
Onbedwingbare drang naar zekerheid
In onzekere tijden is de behoefte aan zekerheid het sterkst. De wereld om ons heen met haar ogenschijnlijk niet te weerstane zuigkracht, geeft volledig tegenstrijdige beelden die op een veruiterlijkte wijze tegemoet komen aan de drang naar het willen hebben van zekerheid. Dit zorgt voor een toenemende verwarring en angst, dus innerlijke chaos. Het concept van probleem-reactie-oplossing, de moderne variant van Nietzschexe2x80x99s these-antithese-synthese, zorgt er voor dat door manipulatieve krachten in de buitenwereld aan hen die daar ontvankelijk voor zijn, oplossingen worden geboden door kunstmatig gecrexc3xaberde problemen. Zolang mensen de zekerheid buiten zichzelf blijven zoeken en anderen gebruiken als projectiescherm voor hun onzekerheid en hen daar verantwoordelijk voor blijven stellen, zullen er ook zich als projectiescherm dienende mensen zijn die zeggen jou zekerheid te kunnen bieden. In Vrijmetselaarskringen heet dit principe ordo ab chaos. Hetgeen inhoudt dat uit chaos een nieuwe (wereld)orde zal ontstaan. In bepaalde beter ingelichte kringen is dit niets nieuws.
Wat mijns inziens wel het nieuwe is, is dat wij hieraan alleen kunnen ontsnappen door echt alle zekerheid in onszelf te vinden. De levende werkelijkheid daagt ons uit om in het hier en nu telkens weer de keuze te maken om trouw aan onszelf te zijn en de waarheid die wij in ons hart en (ge)weten kennen trouw te blijven. Dit vraagt moed en offers. De offers zullen bestaan uit het op durven geven van de drang tot het bevestiging willen ontvangen van de buitenwereld en het laten bepalen van het eigen zelfbeeld door die buitenwereld. Het durven jezelf te zijn, is een zeer gewaagde keuze in een wereld die er op uit is om ieder hoofd dat zich boven het maaiveld laat zien af te maaien. Het eigen oorspronkelijke denken en voelen kan alleen de basis zijn voor het vinden van een verhouding van jezelf tot de buitenwereld. Zodra je het oordeel van de buitenwereld over jou als uitgangspunt neemt voor je zelfgevoel, heb jij je zelf verloochent. Dit betekent dus een compromisloos zijn die je bent. De enige zekerheid die je hebt ben jezelf. De rest is een illusie.
Verschillende scenarioxe2x80x99s
In deze steeds chaotischer wordende overgangstijd van het oude naar het nieuwe, doemen er allerlei scenarioxe2x80x99s op die de toekomst in willen vullen. Ook daarin laat zich weer de drang tot het willen scheppen van zekerheden zien. Hoe vaak is inmiddels al het einde van de wereld voorspeld? Verschillende groepen en sekten hebben zich aan verschillende voorspellingen betreffende dat einde opgehangen. Soms pleegden ze zelfs massaal zelfmoord, omdat hun leider/guru zei dat ze dit moesten doen. Ook het jaartal 2012 zie ik als zoxe2x80x99n scenario. Wie weet nu werkelijk wat er over twee jaar staat te gebeuren? De Mayaxe2x80x99s? De Hopixe2x80x99s? Edgar Cayce? Nostradmus of welke profeet dan ook? Feit is dat profetiexc3xabn zeker een kern van waarheid kunnen bevatten. Feit is ook dat wij de werkelijkheid met elkaar vormgeven. Daarnaast is het een feit dat sommige profeten hebben gezegd dat zij het als een falen beschouwen wanneer hun profetiexc3xabn uit zouden komen. Dit houdt in dat een passief afwachten tot het voorgespiegelde profetische scenario uitkomt, in wezen een bijdrage is aan het verwerkelijken van dat scenario.
Wat dan te doen?
Ja, dat is een vraag die velen momenteel bezig houdt. Wanneer wij beseffen dat wij in onze biografische ontwikkeling alle voorgaande bewustzijnsontwikkelingen van de mensheid doorlopen, dan zouden we kunnen zeggen dat die mensheidsontwikkeling momenteel staat op het niveau van de puber. De puber die mag leren zichzelf te ontdekken, daarmee mag leren om emotioneel en spiritueel op eigen benen te gaan staan. Hij mag de omhullende en beschermende omgeving van de ouderlijke situatie gaan verlaten en zijn eigen plaats in het geheel van de samenleving gaan vinden. Hij mag zijn eigen innerlijke kracht gaan ontdekken en ervaren. Hij mag hiermee samenhangend zijn innerlijk scheppend vermogen gaan vormgeven, waarmee hij een verrijkende bijdrage kan leveren aan de menselijke samenleving. Daarbij gaat het er dus om, dat ieders bijdrage nodig is om iets nieuws tot stand te kunnen brengen. Op dit punt staat de mensheid als geheel. We mogen de leidende figuren in de vorm van vadertje (wereld)Staat en moedertje economische (geglobaliseerde) Baas, de rug toekeren en ons eigen leven vorm gaan geven.
Bij de puberteit hoort ook het afzetten tegen de ouders om daarmee tot een eigen identiteitsbeleving te kunnen komen. De kracht van de puber ligt in zijn creatieve vermogen om te doen wat hij wil doen, juist omdat het anders is dan wat hem werd voorgespiegeld als zijnde goed. Het nieuwe valt niet te bedenken. Enkel vanuit de doorleefde ervaring en vanuit een innerlijk gechaotiseerde beleving, vanuit een innerlijk niets valt het nieuwe te scheppen. In die zin is de Griekse opvatting van chaos de meest toepasselijke en vruchtbare voor onze tijd. Het oude moet op een innerlijk niveau eerst volledig los worden gelaten, waardoor er geen enkele uiterlijk bepaalde orixc3xabntatie meer mogelijk is en het nieuwe alleen van binnenuit zijn weg naar buiten kan vinden.
Hoe lastig ook, maar vanuit dit standpunt bezien zijn de chaotiserende krachten in de buitenwereld slechts een hulpmiddel om onze innerlijke vastgeroeste structuren te doorbreken. Beweging, vooral op innerlijk niveau, is wat er nu nodig is. Elkaar niet meer lastig vallen met eigen op zekerheidsbehoeften gebaseerde dogmaxe2x80x99s. Het loslaten van het elkaar bestrijden op basis van het niet voldoen aan de eigen morele standaarden is mijns inziens, de enige weg om tot een werkelijke verinnerlijkte vrede te komen. Vrede is geen doel, maar een weg. Een weg die echter door een extreem koude winter totaal kapot gevroren lijkt te zijn. De reparatie daarvan kunnen wij, vanwege incompetent handelen, niet meer aan de voorheen daarvoor benoemde autoriteiten overlaten. Wij worden nu allen uitgenodigd om met alle creatieve vermogens die in ons aanwezig zijn, deze weg tot een totaal nieuwe weg te herscheppen. Een weg die geen cameraxe2x80x99s en flitspalen kent, maar wel onderling vertrouwen en betrokkenheid.
Er is een verhaal over een vierde koning, die net als de drie wijzen uit het Oosten, zich op weg begaf naar Betlehem om daar het Jezuskind te ontmoeten. Gedurende zijn reis ergens vanuit het Russische gebied, kwam hij in vele situaties waarin hij noodlijdende mensen ontmoette. Zijn ingeboren gevoel van broederschap, deed hem daarbij deze noodlijdende mensen ondersteunen in het vervullen van hun behoeften. Zijn zuiver menszijn zorgde er echter voor dat hij te laat in Betlehem aankwam, daar het Jezuskind met zijn ouders al was vertrokken naar Egypte. Dit verhaal geeft een beeld weer van een mens die in zijn handelen al het Christusprincipe van onvoorwaardelijke Liefde en broederschap had gexc3xafntegreerd. Hij had daardoor de fysieke ontmoeting met het Jezuskind niet meer nodig, want hij was al een zuiver en waar Mens.
Als er licht is in de ziel, zal er schoonheid zijn in de mens.
Als er schoonheid is in de mens, zal er harmonie zijn in het huis.
Als er harmonie is in het huis, zal er rust zijn in het land.
Als er rust is in het land, zal er vrede zijn op aarde.
(Chinees gezegde)

